Het vluchtelingenverdrag dat een migrantenverdrag werd

de Telegraaf, 17 oktober 2019

„Het moet ergens halverwege de jaren tachtig zijn geweest. Als vrijwilliger tolkte ik bij de interviews van Iraanse asielzoekers in Nederland. Het overkwam mij regelmatig dat men mij om raad vroeg hoe het eigen asielverhaal ’aan te scherpen’. ’Tja’, zei ik dan, ’het beste verhaal is de waarheid’.

Vaak waren het beter opgeleide a-politieke mensen uit de middenklasse die de druk van het leven onder het islamisme niet aan konden. Of jongeren die een betere toekomst zochten en hoopten aan een westerse universiteit te studeren. Ze vertelden bijvoorbeeld dat ze door de harde muziek tijdens hun verjaardagsfeest door de zedenpolitie waren vastgehouden. Daarom moesten ze het land uit!

De onruststoker

Vrij Links, 4 september 2019

‘Jij bent een onruststoker!’, riep mijn vriend, nog voordat ik hem de hand schudde. De afspraak was om met een kop koffie na te praten over mijn laatste column voor de site van de Volkskrant en de paniek die daarna uitbrak. ‘Je verstoort ruw hun droom, je ontneemt ze hun illusie, dat doet pijn’, voegde hij eraan toe.

‘Jij bent een columnist, jij ageert als de grens tussen goed en kwaad vervaagd wordt, als alles om de lieve vrede grijs wordt gehouden, als niemand wordt aangesproken. Een columnist moet voorkomen dat het debat sterft in lamlendigheid. De columnist moet roeren om zuurstof in het water te krijgen, anders worden de bacteriën actief.’

Inmiddels was ik al gaan zitten. ‘Ik schrijf niet om te behagen,’ zei ik. ‘Ik ben onafhankelijk, noch links noch rechts. Ik ben een psycholoog, ik analyseer het gedrag dat ik waarneem. Daarbij blijf ik aan één ding trouw: de feiten. Welke passage in die column was niet gebaseerd op feiten?

Lees verder

Terug naar de Pyreneeën (3)

de Volkskrant, 20 augustus 2019

We staan op ruim 2.800 meter op een oude smokkelroute op de hoofdkam van de Pyreneeën. De rotswand van honderd meter hoog die boven ons uittorent, is in de breedte van 40 meter weggeslagen als een gigantische stadsmuur waar de poort uit is verdwenen. Terwijl we aan de Franse kant in de sneeuw staan, kijken we door deze ‘poort’ tientallen kilometers de betoverend mooie beige-bruine hoogvlaktes van de Spaanse regio Aragón in.

Getriggerd door het landschap schieten mij de beelden van de speelfilm Behold a pale horse te binnen. Manuel Artiguez (Gregory Peck) is een vrijheidsstrijder in de Spaanse burgeroorlog. Na de nederlaag tegen de fascisten van Franco is hij met de stroom vluchtelingen mee gevlucht naar de Franse zijde van de Pyreneeën. Hij staat voor het dilemma of hij teruggaat om zijn stervende moeder voor het laatst te zien, terwijl hij weet dat daar de Guardia Civil op hem wacht.

Lees verder

Ze roepen net geen Allah-o-Akbar, maar wie weet, misschien komt dat nog

Hieronder de volledige tekst van mijn column zonder de ongefundeerde beschuldigingen van de (ex)hoofdredacteur van de Volkskrant:

 

Wie zich tegen het islamisme verzet, heeft in Europa nog een tegenstander: de linksig-romantische fellow travellers die in een meelijwekkend reactionaire gedaante voor de islamisten het woord voeren, schrijft cultureel psycholoog Keyvan Shahbazi.

Ere wie ere toekomt. De geestelijke vader van dit gedachtegoed is de Franse filosoof Michel Foucault. Gefascineerd door de Iraanse revolutie, pleitte het linkse intellectuele kopstuk in 1978 voor meer respect voor het islamisme door het Westen. Want, in ‘de spirituele politiek’ van de ayatollahs, schreef hij, waren de vrijheden gegarandeerd ‘mits niet schadelijk’, de rechten van minderheden gerespecteerd ‘mits niet kwetsend voor de meerderheid’, en waren mannen en vrouwen ‘niet ongelijk maar slechts verschillend’.

Foucault, actieve beoefenaar van het homoseksuele sadomasochisme, stierf in 1984 aan de gevolgen van aids. Hij heeft de beelden van de Iraanse homoseksuelen bungelend aan de galg op drukke pleinen gezien. Hij heeft het verzet van Iraanse vrouwen tegen de opgelegde rechteloosheid, het vervolgen van minderheden, het systematisch uitroeien van de critici en andersdenkenden meegemaakt. Hij heeft over de massagraven gehoord (Amnesty heeft inmiddels 120 plaatsen aangewezen). Hij heeft waargenomen dat het antisemitisme het officiële buitenlandbeleid van zijn ayatollahs werd. Toch heeft hij tot zijn dood geweigerd afstand te nemen van zijn postmodernistische prietpraat.

Aangekomen bij het islamisme nemen de geesteskinderen van Foucault tot de dag van vandaag de verkeerde afslag door hun halfslachtige houding ten opzichte van de Verlichting; door hun cultuurrelativisme. De individuele en collectieve vrijheden, gelijkheid van man en vrouw, secularisme, democratie en rechtsstatelijkheid, het zijn allemaal waarden die wel passen bij ons in het Westen, maar niet noodzakelijkerwijs bij hen in de Oriënt. Want ‘zij’ hebben ‘een andere cultuur’ waar deze waarden niet op een respectvolle wijze bij aansluiten. Met de valse romantiek over ‘andere culturen’, keert het postmodernistische cultuurrelativisme de slachtoffers van tirannie de rug toe en schurkt tegen racisme aan.

Woordvoering

Zo nemen deze fellow travellers ook de woordvoering voor de ayatollahs op zich. Neem ene Peyman Jafari, ‘prominent lid’ van Internationale Socialisten (een extreem-linkse Trotskistische groepering die Hamas en Hezbollah steunt en in haar pro-Palestijnse standpunten ‘behoorlijk antisemitische termen’ gebruikt, zo concludeert een wetenschappelijke studie in opdracht van het ministerie van Binnenlandse Zaken). Jafari laat zich in de Nederlandse media Iran-expert noemen. In 2017 trekt hij de rol van dat regime bij de liquidatie van de twee politieke vluchtelingen in Almere en Den Haag in twijfel. Recentelijk gaf hij nog een kolderieke waarschuwing dat de huidige Amerikaanse sancties tegen de ayatollahs tot een militaire dictatuur kunnen leiden!

Of neem Carolien Roelants, de Midden-Oosten ‘expert’ van NRC Handelsblad – misschien wel de meest linkse krant van Nederland– die altijd klaarstaat voor een negatief oordeel over Israël. Ze verkondigt op 21 juni de apekool dat ‘Iran geen theocratische dictatuur is’, en op 15 juli schrijft ze dat ‘het land kapot wordt gemaakt omdat het zich niet onderwerpt aan het dictaat van Amerika’. Oorzaak van alle ellende zijn niet de ayatollahs, zoals het overgrote deel van Iraniërs hen verwijt, het is de schuld van Amerika, precies zoals de ayatollahs zelf beweren. Welgevallige meningen; te merken aan een recente tweet van de Haagse ambassade van de islamitische republiek met Roelants, gezellig zittend naast de ambassadeur.

Dwaasheidsprijs

Toch gaat de dwaasheidsprijs naar Bernd Erbel, de Duitse oud-ambassadeur in Bagdad en Teheran. Hij was aangewezen om leiding te geven aan Instex. Dat is een controversiële en tegelijk disfunctionerende organisatie die door de EU is opgezet om de Amerikaanse sancties tegen Iran te omzeilen. Na al zijn eerdere mallotige uitspraken over de ayatollahs (‘vredelievend’, ‘democraat’) en hun mensenrechtenschendingen (‘Westerse propaganda’, ‘rol vrouwen is beslissender dan mannen’) en hun ‘recht’ op nucleaire- en rakettechnologie, maakte Erbel het nog zotter om online tweeëneenhalf uur over Israël te zitten zwetsen met Ken Jebsen. Dat is een beruchte antisemiet die beweert dat de Holocaust door het neefje van Sigmund Freud is bedacht als pr voor de Joden. Een bewering geschikt voor een cabaretvoorstelling, maar de man bedoelt het serieus.

Intussen brengt Herr Erbel hier een opvallende correlatie aan het licht. Dat is de al te vaak voorkomende samenhang tussen de linksig-romantische denkbeelden van de fellow travellers van het islamisme met een vooringenomen (veelal antisemitische) vijandschap jegens Israël.

Vanaf zijn luie stoel proclameert de Europese fellow traveller het verzet tegen de tirannie van het islamisme als fout. Het is allemaal de schuld van Amerika, Israël en ons: hun handlangers. Ze roepen net geen Allah-o-Akbar, maar wie weet, misschien komt dat nog.

Keyvan Shahbazi is columnist en als cultureel psycholoog verbonden aan de Politieacademie.

 

 

 

Terug naar de Pyrineeën (2)

de Volkskrant, 6 augustus 2019

De dag dat Tour de France langskomt, is het dal onder onze schapenschuur annex vakantiehuisje veranderd in een grote parkeerplaats voor campers. Langs de grote weg is er geen vierkante meter meer waar niet wordt gekampeerd. De hele nacht galmt het gedreun van een harde bas door het dal. Gebroken van de slechte nacht kruipen we in de ochtend uit bed. Uit de dikke mist hoor je vanaf zeven uur ’s ochtends uur het getoeter van de vuvuzela. De jongens hebben wel plezier als ze merken dat ‘de wolken’ door de open deur het huis binnen komen.
In de middag lopen we naar beneden om de wielrenners te zien.

Lees verder

Terug naar de Pyreneeën (1)

de Volkskrant, 23 juli 2019

Een paar muisklikken en ons vakantiehuisje was maanden geleden al gereserveerd, een voormalige schapenschuur, geïsoleerd en hooggelegen in het mooiste deel van de Pyreneeën-­keten. Een gebied waar ik als twintiger en dertiger vaak had geklommen en de mooiste wandelingen had gemaakt. Gelegen tussen twee werelden. Aan de noordkant het natte, groene, geordende Noord-Europa en aan de zuidkant de dorre, bruine Spaanse hoogvlakten waar de geuren, kleuren en geluiden van het Midden-Oosten nog herkenbaar zijn. Nu mijn drie jongens groter zijn, eindelijk geen strandvakantie meer, maar naar mijn geliefde Pyreneeën, net als vroeger. Daar heb ik mij al maanden op verheugd.

Lees verder

Groep 8 is voor leerlingen een verloren jaar

de Volkskrant, 21 juli 2019

Niets’, riep mijn zoon toen ik hem vroeg wat hij die dag op school had geleerd. Hetzelfde antwoord dat ik al maanden krijg, want het leven van een groep 8’er bestaat voor een klein deel uit herhaling van lesstof van groep 7 en vervolgens een reeks van zinloze, doelloze activiteiten afgewisseld met oefenen voor een even zinloze, doelloze musical. Vanaf februari, nadat je je middelbareschooladvies hebt gekregen, ben je in principe al klaar met de serieuze lesstof. Ondanks de goede bedoelingen van goede leerkrachten, moet je vervolgens tot juli het schooljaar uitzitten met verplicht amusement, of je het leuk vindt of niet. In de loop van die maanden begint de barbecue, het kamp, een gezamenlijk museumbezoek, de stranddag, de gamedag, de fietsdag, de tekendag. En om de dag, tegen je zin in, oefenen voor die eindmusical (wie dat ooit heeft bedacht!).

Lees verder

Korte liefdes op de diverse werkvloer

de Volkskrant, 24 juni 2019

‘Met de keuze voor jou wou ik bijdragen aan het verminderen van de hoge werkeloosheid onder allochtonen’, zei de directeur na de sollicitatieprocedure. Ik voelde me nogal opgelaten want schuldig ­tegenover die bekwame kandidaat wiens plaats ik – met al mijn incompetentie – onterecht had ingenomen. Uit allerlei pesterijen, begreep ik later dat een deel van de werkvloer dat beeld met mij deelde. Ik was geen vakpsycholoog met aanvullende kennis en expertise, ik was een allochtoon die ook een baantje moest hebben; daarom werd ik getolereerd. Gefrustreerd nam ik ontslag bij mijn eerste baantje na mijn afstuderen in de ­jaren 90.

Aandacht voor diversiteit is bij veel bestuurders vaak gebaseerd op een persoonlijke ervaring. Als dochterlief met een donkere vriend thuiskomt bijvoorbeeld. Men realiseert zich plotseling dat in de eigen werkomgeving iets niet helemaal klopt, en ineens moet daar van alles gebeuren. Alleen hangt de duur van de inspanning ­helaas ook samen met de duur van die relatie.

Lees verder

Het regime in Iran is een groot gevaar voor de vrede en veiligheid van de hele wereld

de Volkskrant, 18 juni 2019

Eind jaren 70 werden Iran en Zuid-Korea vaak met elkaar vergeleken. Beide dictaturen waren van groot geopolitiek belang voor het Westen. Beide landen stonden op de drempel van industrialisatie, met grote sociaaleconomische potentie om een brug te kunnen slaan tussen de Derde en de Eerste Wereld. Op de T-splitsing van de geschiedenis echter, koos Zuid-Korea voor de westerse liberale democratie en Iran voor de politieke islam. Nu, 40 jaar later, plukken beide landen de vruchten van de keuze van destijds.

Wie het Iraanse regime wil begrijpen, moet even afstand nemen van moderne westerse begrippen als verkiezingen, parlement, republiek, president, minister en rechter. In Iran bestaan ze allemaal, in tegenstelling tot sommige dictatoriaal bestuurde landen. Maar in Iran hebben deze begrippen een andere betekenis, juist omdat Iran geen huis-tuin-en-keuken-dictatuur is.

Lees verder

75 jaar na de Holocaust is het tijd voor de nationale herdenkingsdag Jom Hasjoa

de Volkskrant, 26 mei 2019

Het ergste en meest onthullende waren niet de woorden: ‘Joden herdenken hun doden zelf wel’. Het was dat eenvoudige handgebaar, zo met de draaiende rechterpols naar buiten zwaaiend.

Het was de reactie van een gerespecteerd bestuurder op mijn pleidooi tegen het steeds verder verbreden en vervagen van de dodenherdenking. Want als je alles en iedereen herdenkt, herdenk je eigenlijk niets en niemand. Tegelijk ook een pleidooi, om naast het automatisme van nationalisme, meer aandacht te besteden aan de lessen die we uit de Jodenvervolging en Holocaust hebben moeten leren. Lessen die elke generatie telkens weer opnieuw hoort te leren: Hoe werd zo’n infrastructuur van de dood mogelijk gemaakt? Op grond van welke mechanismen werden de minderheden gestigmatiseerd, geïsoleerd en ontmenselijkt? Hoe werd de weg vrijgemaakt voor deportatie en uitroeiing? … Lees verder

Laat Europa Iran haar (schaarse) tanden tonen

de Volkskrant, 14 mei 2019

Verrukt van het grote succes van zijn appeasement-politiek keerde de Britse premier Chamberlain in 1938 uit München terug. Hij had met de rijkskanselier Adolf Hitler een akkoord bereikt. In ruil voor het inwilligen van al zijn territoriale eisen in Centraal-Europa, had de Führer toegezegd geen oorlog te beginnen tegen Engeland en Frankrijk. Zo kreeg Hitler de gelegenheid om versneld zijn macht en invloed in Centraal-Europa uit te breiden en strategische posities in te nemen. De critici kregen het verwijt geen verstand te hebben van internationale politiek, de diplomatie en het sluiten van compromissen. De afloop is bekend.

Totalitaire regimes interpreteren het streven naar een compromis als een teken van zwakte van de tegenpartij. Wie met een totalitaire leider wil onderhandelen, moet kunnen laten zien dat hij minstens even hard kan terugslaan. …

Lees verder in de Volkskrant

Lees verder in DeMorgen.

Een homeopathische verdunning van de holocaust

de Volkskrant, 29 april 2019

‘Het zijn joden’, fluisterde mijn vader toen ik hem vroeg wie die meneer was die hem vriendelijk groette. ‘Ze denken vaak dat ik ook jood ben, dan groeten ze vriendelijk, en ik groet terug’, vulde hij met enige trots in zijn stem nog aan. Het was een serieus kijkende man met een zwarte pet op, die naar hem knikte. In mijn gedachten probeerde ik een ­gelijkenis te ontdekken tussen die meneer en mijn vader, waardoor de joden dachten dat hij ook een van hen was. Dat lukte niet. Wel vond ik het een spannende gedachte, dat later als ik groot ben de joden mij als de zoon ook voor een jood zouden nemen. ‘Papa, wie zijn de joden?’, vroeg ik hem een keer.  … Lees verder

Woorden hebben betekenis, des temeer wanneer ze over mensen gaan.

de Volkskrant, 31 maart 2019

In Christchurch stonden 50 paar witgekalkte schoenen op een grasveld als stille getuigen dat ze nooit meer gedragen zullen worden. In Utrecht rouwden drie kinderen om de vader die hen nooit meer van school zal halen. Het leed was groter dan woorden konden uitdrukken.

De Provinciale Statenverkiezingen waren het feest der democratie, riep men blijmoedig aan het einde van die dag. Live werd overgeschakeld naar de speech van de leider van Forum voor Democratie die het glorieuze voorland achter de horizon schetste van ‘het vlaggenschip van de renaissancevloot’ dat hij aanvoert. Dit was pas zijn ‘eerste gewonnen veldslag’, en hij beloofde de eindoverwinning aan het front. De menigte scandeerde uitgelaten en gedwee zijn naam, en hij zwolg in vervoering en zelfhoogachting.

Lees verder

De vaderloze kinderen van onze Neder-jihadisten

de Volkskrant, 3 maart 2019

De directeur van het Centre des Monédières in het pittoreske Treignac had hoge verwachtingen van de twee pupillen die hij naar Parijs stuurde om verder te studeren. De broers, kinderen van Algerijnse migranten, verloren op jonge leeftijd hun vader en tijdens hun verblijf in het weeshuis hun moeder. Toch hadden deze onberispelijke jongens zich in 6 jaar verblijf ontwikkeld tot de voorbeeldpupillen van de instelling. In Parijs zouden ze het gaan maken.

Op 7 januari 2015 dringen de zwaarbewapende Saïd en Chérif Kouachi de redactie van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo binnen om de eer van hun profeet te wreken. De afloop is u bekend. Waar ging het mis met de jihadisten die de vrijheid, veiligheid en rechtsstatelijkheid van de westerse samenlevingen hebben ingeruild voor de kwaadaardigheid van gangs als Al-Qaida of IS? Wat zochten ze bij hen dat ze bij ons niet hadden? … Lees verder

Ik mis ze zo, de christenen van toen

de Volkskrant, 4 februari 2019

Voor menig godvruchtig Amerikaan was de afgelopen kerst er een om nooit meer te vergeten. Ter versterking van de familieband lag onder de kerstboom een geweldig cadeau om samen uit te pakken. Nieuw op de markt, origineel en betaalbaar: de in stemmig cadeaupapier verpakte uitslag van een DNA-onderzoek naar je Family Tree. Maar in zo’n 10 procent van de gevallen pakte het toch anders uit. Zelfs na een retest, bleek het Y-chromosoom in het DNA-profiel van papa en zijn broer toch niet helemaal overeen te komen. ‘But grandma was a God-fearing church-going Christian woman!’, hoorde ik een gelovige verzuchten in de BBC-microfoon. Tja, blijkbaar was ze ook van vlees en bloed, dacht ik bij mezelf.

Toen ik bij de Haagse ministeries werkte, kwamen er genoeg christelijke bewindspersonen voorbij. … Lees verder

Hij wacht nog op mij

de Volkskrant, 6 januari 2019

Door de manier waarop mijn moeder de doos opendeed, begreep ik dat er iets belangrijks in zat. Mijn vader zou hem aan de muur hangen. Tot die tijd stond hij in de woonkamer op de grond, schuin tegen de muur aangeleund. Ik mocht er niet in de buurt komen, met als gevolg dat een deel van de woonkamer voor mij verboden terrein was.

Het moet begin jaren zeventig zijn geweest, ik zat nog op de basisschool. … Lees verder

Twijfel: de meest bevrijdende ontdekking in mijn leven

de Volkskrant, 9 december 2018

‘Niets is zeker, zelfs dat niet’, schreef Multatuli. Een nogal ongemakkelijke zinsnede voor veel gelovigen. Want wie gelooft, kent de waarheid. En wie de waarheid kent, hoort geen twijfel te kennen. Een levenshouding van: zo is het, in plaats van: is dat zo?

Mijn moeder geloofde rotsvast dat niet-moslims onrein zijn, dat haar allemachtige god en zijn loopjongen Mohammad je eeuwig in de hel lieten branden als je alcohol dronk, varkensvlees at, niet vastte tijdens Ramadan, en niet drie keer per dag bad (sjiieten bidden niet vijf, maar drie keer per dag). Het zijn maar een paar van de Midden-Oosterse zekerheden waarmee ik ben opgevoed. Zekerheden die als een bouwpakket in elkaar klikken. Haal je er een uit, dan wordt de hele zaak wankel. Precies daarom vrezen gelovigen de twijfel. In het vrijzinnig liberale Nederland heb ik de twijfel ontdekt: de meest bevrijdende ontdekking in mijn leven. De twijfel begon toen ik mensen tegenkwam die mij oprecht vragen stelden.

…  Lees verder 

Migratie is het gevolg, niet de oorzaak

de Volkskrant, 11 november 2018

Nog niet zo lang geleden leefden we in een wereld waar reuzen als Wim Kok, Helmut Kohl, François Mitterrand, en een volwassen man als Amerikaanse president, waakten over ons en onze wereld. Restanten van die wereld kon je tot voor kort in Duitsland terugvinden onder leiding van een domineesdochter uit de DDR. Met het aflopen van de regeerperiode van Angela Dorothea Merkel, zal die oude wereld uitdoven.

In 2010 verklaarde Merkel tijdens een bijeenkomst van jonge christen-democraten de multiculturele samenleving mislukt. Ik was het toen, en ben het nu nog volledig met haar eens. Wel als de definitie van het multiculturalisme is, dat elk cultureel geïnspireerd gedrag per definitie gelijkwaardig en waardevol is. Daarmee ontken je namelijk, dat de vruchten van moderniteit (vrijheid, secularisme, gelijkheid, democratische rechtsstatelijkheid) universele waarden zijn. Ook laat je iedereen in de steek, die op minder prettige streken in de wereld voor deze waarden strijdt. Een voorbeeld hiervan is de moeite die veel links georiënteerde feministen hebben, om de strijd van de Iraanse vrouwen tegen de gedwongen islam te steunen. … Lees verder

 

 

Beschermen Erdogan en Trump journalisten?

de Volkskrant, 22 oktober 2018

De Saoedische journalist en voormalige insider van het regime, Jamal Khashoggi, liep het consulaat van zijn land in Istanbul binnen en kwam er niet meer uit, althans niet ­levend. Waarschijnlijk door een uit de hand gelopen poging tot ontvoering. Vervolgens gebeurde er iets opmerkelijks. De Turkse president Erdogan eiste opheldering. Hij zal anders zelf deze week alle details bekendmaken. De Amerikaanse president Trump stelde zware strafmaatregelen in het vooruitzicht, ‘te meer omdat het hier om een journalist gaat’. Geschrokken van zijn eigen woorden voegde hij er nog aan toe; ‘misschien wel een beetje vreemd om dat uit mijn mond te horen’.

Zijn Trump en Erdogan de ­beschermheren van journalisten en de verdedigers van de mensenrechten, of is er meer aan de hand?

Lees verder

Eigen soort eerst

de Volkskrant, 14 oktober 2018

Iets moet mij van het hart waar ik al lang mee worstel. Wetende dat ik daarmee niet populairder word bij de lezers van een beschaafde kwaliteitskrant als deze. Volgens sommigen zelfs een linkse krant, al weten tegenwoordig nog weinigen wat dat is. Het gaat om een beladen onderwerp met ideologische voor- en tegenstanders. Mijn opvatting is daarbij in de afgelopen tijd drastisch veranderd.

De aanleiding is dat ik laatst hoorde dat de aantallen opnieuw beginnen te stijgen, waardoor er alweer nieuwe asielcentra moeten komen. Als niemand het durft te zeggen, moet ik maar de politiek correcte stilte doorbreken. Misschien kom ik, door mijn achtergrond toch geloofwaardiger over, want zo kan het niet langer. … Lees verder

 

Laten we onze huwelijkse voorwaarden opstellen

de Volkskrant, 16 september 2018

‘Regering, bedankt!’, stond op het grote spandoek boven de ingang van de sigarenzaak op de hoek. Even daarvoor was de winkelier tijdens de 15e overval op zijn zaak doodgeschoten. De dader bleek ene Mohammed die uit een jeugdinrichting was ontsnapt. Wat heeft dit met de regering te maken?, vroeg ik mij af. Ik begreep er niets van.

Weken later is de sfeer in de buurt nog zeer gespannen. Als ik mijn hand in de borstzak van mijn jas steek voor mijn portemonnee, duikt de eigenaresse van de krantenkiosk weg achter de kassa. … Lees verder

 

Mijn kleren liggen nog in een massagraf

de Volkskrant, 14 september 2018

Mijn schoolvriendje Zafar en ik hadden veel gemeen. Als op het schoolplein spontaan voetbalteams werden gevormd, bleven we allebei als laatste over. Onze natuur- en scheikundecijfers waren even beroerd. Maar we waren ook verschillend. Zafar was geboren in een arm arbeidersgezin, ik in een bekende, welvarende familie. Vaak als ik met de auto van school werd gehaald, zag ik hem lopend op weg naar zijn werkplek in een garage. ’s Winters, in de zelfde kleren als ’s zomers, met zijn nek in zijn kraag en zijn handen onder zijn oksels.

Mijn ouders besloten dat ik naar een privéschool ging in Boston. Net twee dagen voordat ik mijn visum kreeg, werd de Amerikaanse ambassade in Teheran bezet en het personeel gegijzeld. …  Lees verder

 

Integratie is geen eenrichtingsweg

de Volkskrant, 19 augustus 2018

Duitsers zijn bierdrinkers. Als u een Duitser iets te drinken wilt aanbieden, zet u hem natuurlijk een pint voor. Toch?

Een stereotype is een beeld over een groep dat geldt voor alle leden van die groep. De houding die men op grond van een stereotype aanneemt heet dan een vooroordeel. Stereotypen en vooroordelen zijn producten van onze evolutie. Ze maken de wereld overzichtelijk en beheersbaar en helpen ons om snel te handelen en beslissingen te nemen. Stereotypen en vooroordelen redden ook levens. …  Lees verder

Liever respect voor mensenrechten en economische groei in de regio dan opvang

de Volkskrant, 22, 07, 2018

‘Er is altijd een weg naar het Westen. Sluit men er een, openen zij een nieuwe’, zei een andere vluchteling tegen mij in 1983 in Turkije. Met ‘zij’ bedoelde hij het ‘reisbureau’ waarbij we op de stoep stonden. De zaak werd gerund door een groep Pakistanen met gouden kettingen en een paar opvallend ordinair bloot geklede ‘secretaresses’. Eens per week kwam de politie binnen om ‘een boete te innen’. Ook de vluchtelingen die om het even staande werden gehouden, konden ter plekke hun boete aftikken. Het Turkse woord ‘boete’ was het eufemisme voor de bijverdiensten van de agenten.

Ik besloot geen gebruik te maken van de diensten van mensensmokkelaars. Mede door haar moederinstinct, hielp de eigenaresse van een echt reisbureau mij om als minderjarige een ticket te kopen naar een Oostblokland, met overstap in Amsterdam. Een briefje van honderd dollar in mijn paspoort versoepelde de ‘formaliteiten’ op het vliegveld. In Amsterdam liep mijn leven geen gevaar, meer wist ik er niet van. … Lees verder

 

Hollandse migranten in Alaouistan roepen plaatsvervangende schaamte op

de Volkskrant, 24 juni 2018

In Nederland ben je vrij om te denken en vrij om op te schrijven wat je denkt. Zo kun je door omkering en perspectiefwisseling een fenomeen in een ander licht zetten om het beter te begrijpen. Veel kan in dit land beter. Alleen de lijst van dingen die goed gaan, is vele malen langer. Zeker ten opzichte van landen, waar men het niet zo nauw neemt met de meest essentiële waarden zoals rechtstaat, vrijheid en democratie.

Neem nou het koninkrijk Alaouistan in Noord-Afrika. Het is een land waar zelfs de wrede Ottomanen geen vat op konden krijgen. Hier is het woord van de koning wet. Vrijheid is prima, zolang het de koning behaagt. Democratie is mooi, wel voor in de etalage voor het buitenland, en de rechtstaat bestaat alleen voor de staat.

Het land kent ook een grote groep Hollanders, die ooit na een economische crisis er naartoe is geïmmigreerd. … Lees verder

 

Nederlanders zijn gebaat bij meer empathie

de Volkskrant, 12 juni 2018

‘Ik ga nu niet zeuren dat wij daar niets over te zeggen hebben gehad’, schreef Martin Sommer zijn ongenoegen weg over de aanwezigheid van immigranten in de Nederlandse steden op 2 juni in deze krant. Alsof dat Syrische vluchtelingengezin of dat migrantenkind daar wél iets over te zeggen had. Of alsof de ‘oorspronkelijke Nederlanders’ (term is van Sommer) een referendum door de neus was geboord: ‘Wilt u meer of minder’ mensen ‘van Duitsen bloed’ in uw stad? Om het vervolgens te ‘gaan regelen’.

Aanleiding was de publicatie van het rapport De nieuwe verscheidenheid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Daarin werd onder meer geconcludeerd dat de nieuwe verscheidenheid naar herkomst in Nederland een structureel karakter heeft en dat het samenleven daardoor ingewikkelder wordt.

Daarop gingen verschillende commentatoren vanaf hun kant van het dal naar de andere kant ‘zie je nou wel’ roepen. En zo ‘zeurde’ Sommer toch: ‘Feitelijk is diversiteit een doorslaand succes’ en ‘Nu (…) graag (ook) een WRR-rapport over de mogelijkheid om de immigratie te beperken’. … Lees verder

Verzet tegen een tiranniek regime is legitieme vrijheidsstrijd, geen terrorisme

de Volkskrant, 1 juni 2018

Op 15 december 2015 wordt een elektricien van Eneco bij de voordeur van zijn huis in Almere geëxecuteerd. In de loop van 2016 doet in de kringen van de Iraanse ballingen het gerucht de ronde dat het slachtoffer Mohammad-Reza Kolahi was. Tegelijk fluisteren de ayatollahs onderling dat de dader van de bomaanslag van 28 juni 1981 is gefusilleerd in Nederland.

In de loop van juni 1981 besluit ayatollah Khomeini, om Bani-Sadr, de eerste gekozen president na de revolutie van 1979 af te zetten en te starten met de massale executie van politieke gevangenen. Elke avond wordt in het Iraanse achtuurjournaal de lijst met namen van honderden geëxecuteerden voorgelezen. De meesten zijn jongeren, vaak studenten of minderjarige middelbare scholieren, soms nog zwangere vrouwen, journalisten, dichters en schrijvers. Khomeini maakte één uitzondering: meisjes die nog maagd waren, mochten niet worden gedood. Om die reden worden ze vóór hun executie door de revolutionaire gardisten eerst ontmaagd. … Lees verder

 

Cultuurrelativisme is valse romantiek

de Volkskrant, 27 mei 2018

De Iraanse revolutie van 1979 bracht een tot dan toe onbekend soort totalitarisme op het wereldtoneel. Het totalitaire karakter van het Europese fascisme, nazisme en communisme waren al bekend. Dat het totalitarisme in de vorm van het messianistische islamisme in het Midden-Oosten een nieuwe verschijningsvorm kreeg, heeft menigeen in verwarring gebracht.

Een vroeg voorbeeld is de Franse filosoof Michel Foucault, die in 1978 gefascineerd raakte door ayatollah Khomeini. In Khomeini’s ‘spirituele politiek’, zoals Foucault hem kritiekloos ophemelde, waren de vrijheden gegarandeerd mits ‘niet schadelijk’, waren de rechten van minderheden gerespecteerd mits ‘niet kwetsend voor de meerderheid’, en waren mannen en vrouwen niet ongelijk maar ‘slechts verschillend’. Elk van deze clausules was voldoende om alle alarmbellen te laten rinkelen, mits cultuurrelativisme het zicht niet zo ernstig had belemmerd. … Lees verder

Is Nederland 16 jaar na Pim Fortuyn leefbaarder?

de Volkskrant, 29 april 2018

Het is 1998: het einde van de geschiedenis. De Koude Oorlog is gewonnen en de progressief-liberale krachten leiden de wereld onder aanvoering van Bill Clinton. De EU vestigt zich als een economische wereldmacht en de Nederlandse economie is booming. Behalve een paar dozijn kijkers van de tv-toko van Harry Mens weet nog niemand wie ‘Pim’ is. Wat kan er nog misgaan? … Lees verder

 

Waarom zijn de Nederlandse moslims zo oorverdovend stil?

de Volkskrant, 1 april 2018

In Nederland zijn alle opvattingen gelijk. Maar sommige opvattingen zijn meer gelijk dan de andere. Zo wordt onder het mom van godsdienstvrijheid allerlei uitzonderingen geëist, en veelal gekregen, die ondenkbaar zouden zijn voor een agnost of atheïst. Een paar voorbeelden: Jodennijd, homofobie, besnijden van jongetjes, polygamie, gebedsruimte in onderwijsinstellingen, gescheiden zwemuren, knechten van vrouwen en meisjes, ritueel slachten van dieren, weigeren handen te schudden, niet opstaan voor de rechter in een rechtszaal, weigeren van de door de seculiere rechtstaat vastgestelde neutrale uniforme kleding. Dat iemand in zijn individuele religieuze beleving gerespecteerd moet worden, is een kwestie van fatsoen. Maar tot hoever? Wat maakt een ‘religieuze opvatting’ anders en zwaarwegender dan een persoonlijke opvatting of mening? En welke natte vinger bepaalt wat de ware geloofsopvatting is en wie de ware gelovige?

Lees verder

Hoe mijn school werd gekaapt door Pestkoppen

de Volkskrant, 4 maart 2018

In de bus naar school had ik alle ruimte. De stoel naast mij was altijd vrij. Het schoolplein was vaak koud, nat en winderig. Sommigen deden opvallend overdreven aardig. Alles wat ik deed, was geweldig, voor iemand zoals ik. Maar de meesten keken dwars door mij heen. Alsof ik niet bestond. Uit nieuwsgierigheid vroegen ze soms wat ik daar deed en wanneer ik terugging. Soms terwijl ik er zelf bij stond. Maar dat wist ik zelf ook niet, behalve dat ik naar geen andere school kon. Op een gegeven moment herkende ik ze: de Gutmensch en de Cynicus. … Lees verder

 

Kalifaat van Khamenei is over zijn houdbaarheidsdatum

de Volkskrant, 4 februari 2018

Het volgende citaat zou door Vladimir Poetin uitgesproken kunnen zijn toen hij op 1 november 2017 in Teheran een antieke Koran cadeau gaf aan Khamenei: ‘Door uw uitmuntende leiderschap, is Iran een eiland van stabiliteit in een van de meest roerige gebieden in de wereld. Dat is dankzij uw persoon, uw leiderschap en de grote liefde, respect en bewondering die uw volk voor u heeft.’ Feitelijk is dit een deel van de tafelrede van … Lees verder

Begin einde islamitisch regime Iran: interview Nieuwsweekend

Radio 1, 13 januari 2018

De protesten tegen de belabberde economische omstandigheden en de corruptie in Iran lijken te zijn neergeslagen deze week. Maar volgens onze gast Keyvan Shahbazi, afkomstig uit Iran en als cultureel psycholoog verbonden aan de Politie Academie zijn ze niets minder dan het einde van het islamitische regime. Waarom hij daar zo zeker van is en waarin deze protesten verschillen van eerder ongenoegen, daarover praten we met hem. Luister hier

Ik hoop zo dat mijn Turkse kleermaker niet wist wat hij allemaal zei

de Volkskrant, 7 januari 2018

Ha, hoe is het, vriend? Weet je nog wie ik ben? Toen je mijn naam op de bon schreef, vroeg je nog wat Keyvan betekent. Ik zei Saturnus. Maar zelfs nadat ik je een plaatje van die planeet vanaf mijn mobiel liet zien, zei het je niet veel. We hebben het wel over van alles en nog wat gehad. Althans jij hebt veel verteld. Ik viel halverwege wel een beetje stil. En daarom schrijf ik je nu deze brief. … Lees verder

In Iran is het failliet van de islam nu kristalhelder feit

de Volkskrant, 3 januari 2018

Opnieuw heerst grote onrust in Iran: het land waaruit ik 35 jaar geleden als tiener lopend over de bergen vluchtte, om een maand of twee in het buitenland te wachten op de beslissende volksopstand. Het land waar later mijn vader werd begraven, drie dagen voordat ik het bericht van het overlijden kreeg. Massale straatprotesten tegen het totalitaire regime van de ayatollahs komen er ongeveer eens in de tien jaar voor en gaan samen met voorspelbaar falende pogingen tot reanimatie daarvan. Keer op keer blijkt dat elke zogenaamde hervorming de totale vernietiging van het systeem in gang zal zetten. … Lees verder

De hoop op democratie in het Midden-Oosten is vervlogen

De Volkskrant, 15 december 2017

Het machtsevenwicht in het Midden-Oosten verschuift in het nadeel van de vrije democratische krachten. De rol van Amerika in de regio lijkt steeds verder uitgespeeld. Een roedel hongerige wolven bestaande uit totalitaire misdadigers als Khamenei, potentaten als Erdogan en dictators als Poetin krijgen de regio op een presenteerblaadje cadeau. Het Westen – de VS voorop – laat grote groepen stedelijk seculiere middenklasse in deze regio gruwelijk in de steek. Hun hoop op een waardige seculiere en democratische samenleving lijkt vergeefs. … Lees verder

Wie bent u eigenlijk?

De Volkskrant, 10 december 2017

Uw gedrag verraadt wie u bent. Dat komt doordat het deels gebaseerd is op de manier waarop u de wereld om u heen interpreteert. En deze interpretatie is mede afhankelijk van de groep mensen waar u zich toe rekent: uw sociale identiteit.

Laatst riep een kennis dat hij er trots op was, dat hij een Nederlander was. Na mijn vraag waar hij precies trots op was vertelde hij honderduit over de Gouden Eeuw, Rembrandt en de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC). Ik vroeg vervolgens wat zijn persoonlijke aandeel was in de prestaties van de VOC of de licht-donker contrasten van de Nachtwacht. ‘Hoe kun je trots zijn op iets waar je als individu geen deel van hebt uitgemaakt?’ … Lees verder

 

Schijn van partijdigheid is funest voor politie in seculiere rechtsstaat

De Volkskrant, 21 november 2017

Meer dan ooit hebben we in tijden van polarisatie een politieorganisatie nodig die zich zelf niet een onderdeel maakt van deze polarisatie, maar er juist boven staat. Vrij van welke schijn van partijdigheid dan ook. Een politieorganisatie die van en voor iedereen is; zowel voor wie principieel tegen Zwarte Piet is als voor de hartstochtelijke voorstanders, voor wie op de PVV stemt en tegen de komst van vluchtelingen is, maar ook voor al degenen die zich tegen de opvattingen van de PVV verzetten en iedere vluchteling verwelkomen. … Lees verder

Houd je god buiten het onderwijs

De Volkskrant, 12 november 2017

Vrijheid, vrijheid, vrijheid. Alles ademde vrijheid in Amsterdam toen ik daar belandde vanuit een Iraanse gevangeniscel. De bevrijding van die alles bedekkende deken van onderdrukkende religie, voelde elke dag weer als een zinsbegoocheling. Dronken werd ik van die vrijheid en ik doopte mezelf in het intellectuele paradijs van de Amsterdamse academische wereld. Rede en ratio werden mijn trouwste vrienden, om het verleden te analyseren en te begrijpen, het heden te kunnen plaatsen en hoop te hebben voor de toekomst. …  Lees verder

 

Waarom diversiteitsbeleid een organisatie een enorme kwaliteitsboost geeft

De Volkskrant, 31 oktober 2017

Laatst heb ik de herinneringen gehoord van een Politiecommissaris uit het begin van haar carrière bij bureau Warmoesstraat in Amsterdam. Het bureau van Appie Baantjer, de alter ego van een van haar oud-collega’s, waar Nederland jaren lang plezier aan beleefde. Geëmotioneerd vertelde ze hoe ze nagenoeg dagelijks werd vernederd en gekleineerd door haar mannelijke collega’s. Ze werd gereduceerd tot koffiejuffrouw, want als vrouw had ze de kwaliteiten niet om de politietaken uit te voeren. Behalve wanneer ze, tot hilariteit van haar mannelijke collega’s, travestieten moest fouilleren. En toen een van haar collega’s werd doodgeschoten, werd zij erop aangesproken. Omdat hij de arrestatie deed die zij eigenlijk had moeten doen, als ze daar de kwaliteiten voor had. … Lees verder

Hallo gewone, normale Nederlanders

De Volkskrant, 17 oktober 2017

Bent u een gewone, normale Nederlander? Zelf ben ik na de presentatie van het regeerakkoord even gaan twijfelen. Maar al snel kwam ik tot de conclusie dat ik het helaas niet was. Anders werd mij al 34 jaar niet dagelijks door mensen die ik niet ken gevraagd waar ik vandaan kwam. En als ik antwoordde: ‘Amsterdam’, zeiden ze: ‘Nee, daarvoor’. Uit pure belangstelling en nieuwsgierigheid natuurlijk. … Lees verder

Mijn broer hebben jullie vermoord, maar wat hebben jullie met zijn baby gedaan?

De Volkskrant, 15 oktober 2017

Op een avond in september 1983 gaat in Teheran de deurbel bij de 35-jarige tandarts Hossein Rahemipour. De revolutionaire garde van de net gevestigde islamitische staat van de ayatollahs dringt binnen. Het is hen ter ore gekomen dat hij in het verleden heeft gesympathiseerd met een onwelgevallige politieke beweging. Hij moet mee. Zijn zwangere vrouw ook. … Lees verder

Barzani’s ego schaadt de Koerdische zaak

De Volkskrant, 26 september 2017

‘Kijk me aan als ik tegen je praat!’, riep de leraar geïrriteerd tegen de nieuwe leerling die naar een onbestemd punt in de lucht keek. Halverwege mijn eerste jaar op de middelbare school had iedereen al een zitplaats in de overvolle klas behalve deze nieuweling die die ochtend was verschenen. Hij was ouder en groter dan de rest. Bovendien sprak hij een krakkemikkig en bijna onverstaanbaar Perzisch, wat tot hilariteit bij de andere leerlingen leidde. … Lees verder

Stop de expansiedrift van de ayatollahs

De Volkskrant, 30 juni 2017

Toen de Amerikaanse president George W. Bush in 2003 besloot Irak binnen te vallen, werd alom gewaarschuwd voor langdurige destabilisatie en ontwrichting van de gehele regio. Pas jaren later en honderdduizenden doden verder lukte het Irak voor een korte periode enigszins stabiel te krijgen. Wat het Westen toen niet geheel door had, was de toenemende invloed van de Iraanse ayatollahs op het sjiitische deel van de Iraakse bevolking. … Lees verder

Lang leve de leraar, je beste vriend

De Volkskrant, 25 juni 2017

Het waren de sombere jaren tachtig. De meisjes hadden een poster van de zwoel kijkende Patrick Swayze uit Dirty Dancing boven hun bed en Jos Brink was de enige homoseksueel van Nederland. Ik was uit een Iraanse gevangenis beland in de voormalige Rijks Koloniale Landbouwschool te Deventer. … Lees verder

De Hollandse paradox

De Volkskrant, 20 juni 2017

Stelt u zich voor: u staat in de rij bij de bakker, iemand passeert de rij, loopt naar de bakker toe en bestelt brood. Dat kan natuurlijk niet. Althans niet in Nederland. … Lees verder

De kern van het terrorisme is de sharia, niet je paspoort

De Volkskrant, 12 juni 2017

De totale zonsverduistering die op 21 augustus zal plaatsvinden, leek mij een perfecte aanleiding om met vakantie te gaan naar Amerika. In 1979 had ik voor een studievisum tien dagen voor de Amerikaanse ambassade in Teheran in de rij gestaan. Maar mijn ouders en ik hadden buiten ayatollah Khomeini, de grondlegger van het moderne jihadisme, gerekend. … Lees verder

Verslaglegging over Iran: tussen oriëntalisme en cultuurrelativisme

TPO, 23 mei 2017

De Nederlandse media is tegenwoordig ook ‘bevoorrecht’ met de aanwezigheid van een eigen man in Teheran, Thomas Erdbrink. Dat is erg handig, want deze meneer woont er al jaren en is in staat om in de jip-en-janneke-taal haarfijn uit te leggen hoe het zit in dat onbegrijpelijke land. Eenmaal aan het woord stapelt de man helaas alweer onnozelheden op elkaar. … Lees verder

Presidentskandidaat Iran is een massamoordenaar

De Volkskrant, 14 april 2017

In 1981 lag ik, 17 jaar oud op mijn buik, geblinddoekt en vastgebonden aan een ijzeren bed. Een dag eerder deed ik nog eindexamen biologie. De dikke hoogspanningskabel snijdt met elke slag een diepere groef in mijn rug. De ondervrager wil namen en verblijfplaatsen van mijn klasgenoten die zijn ondergedoken. De pijn is onverdraaglijk. … Lees verder

Hoe Zweedse regering de Iraanse vrouw verraadde

De Volkskrant, 16 februari 2017

Je bent een hoogopgeleide geëmancipeerde progressieve westerse vrouw. Je (groot)moeder en haar generatiegenoten waren de eerste vrouwen in de geschiedenis die de straat opgingen om in een mannenwereld hun autonomie op te eisen. Geleidelijk sloopten ze de door mannen beheerste maatschappelijke orde en bevrijdden ze zich. … Lees verder

Rafsanjani hoort thuis in de hel

De Volkskrant, 12 januari 2017

De 82-iarige Aliakbar Hashemi Rafsanjani was de belangrijkste vertrouweling van ayatollah Khomeini toen die in 1979 zijn gewelddadige Islamitische Staat vestigde in Iran. Hij was samen met de huidige opperste leider Khamenei prominent lid van de Raad van de Islamitische Revolutie, die was belast met de overgang naar de nieuwe staatsvorm. In die periode was ik als politieke gevangene van dichtbij getuige van zijn invloed op de revolutionaire gardisten. … Lees verder

Vooroordelen gelden ook voor zwarte kinderen

De Volkskrant, 20 december 2016

Als senior strategisch adviseur, werkzaam bij een hoog aangeschreven onderdeel van een van de Haagse ministeries, heb ik in 2004 meegedaan aan The Diversity Walk. Dat is een training waarbij alle medewerkers hand-in-hand op een rij staan en naar aanleiding van gerichte vragen een stap naar  voren of naar achteren zetten. … Lees verder

Stop heimelijke etnische registratie van Nederlanders

De Volkskrant, 24 november 2016

Op een regenachtige ochtend trek ik haastig mijn regenjas aan op weg naar het treinstation. Op het perron besef ik dat mijn NS-jaarkaart in de zak van die andere jas thuis is achtergebleven. ‘In de trein krijg je uitstel van betaling’, zegt de conducteur. Onderweg opent hij zijn boekje en vraagt naar mijn identiteitsbewijs en schrijft alles over. … Lees verder

Weet wiens hand u schudt

De Volkskrant, 23 juni 2016

Stelt u zich voor: u loopt in een bazaar in het Midden-Oosten. Uit een van de winkeltjes verschijnt een kleine man in een grijs pak, dichte boord, goed bijgehouden grijs stekelbaardje. Hij pakt uw hand en vertelt u met een brede glimlach dat hij iets heel bijzonders heeft, speciaal voor u: ‘Because you are my friend’. … Lees verder

Voor mij was ‘ambitie’ echt geen vies woord

De Volkskrant, 21 mei 2016

Het was heel hard werken. De colleges nam ik op met een cassetterecorder. Thuis werkte ik uren lang met verschillende woordenboeken erbij de bandjes uit tot voor mij begrijpelijke collegestof. Dan pas kon ik aan de boeken beginnen. Ik had geen tijd om tot diep in de nacht te hangen bij ‘Dansen bij Jansen’ of om bij een studentenvereniging ‘bestuurlijke ervaring’ op te doen. … Lees verder

Te koop: Europese waarden en principes

De Volkskrant, 28 januari 2016

Hassan Rouhani, de president van de Islamitische Republiek Iran, bezocht deze week Italië. Van tevoren had hij zijn Italiaanse gastheren verboden om in zijn bijzijn wijn te drinken. Zijn bezoek heeft Italië welgeteld 17 miljard klinkende euro’s aan orders opgeleverd. De Italianen waagden het maar geen moment om de afschuwelijke mensenrechtensituatie in Iran aan de orde te stellen. Geen woord over het lot van duizenden kinderen die in de dodencel op de galgendood wachten. … Lees verder 

Sympathisant IS naar heropvoedingskamp

Trouw, 18 november 2015

Het argument dat de islam de religie van vrede is en niets met geweld te maken heeft, is inmiddels een ridicule frase geworden. Niet elke moslim is een terrorist, maar vrijwel alle huidige terreurdaden worden gepleegd door een moslim. Ik ben zelfs van mening dat IS de ware en pure islam uit de 7de eeuw vertegenwoordigt. Daarmee zijn de jihadisten de “enige echte” gelovige moslims. … Lees verder

 

Hier vond ze de rust die het Iraanse regime haar niet gunde

De Volkskrant, 13 februari 2015

Haar kapotte knieschijven waren het resultaat van onbeschrijfelijke martelingen en de betonnen vloer van de isoleercel, waarin ze jarenlang was opgesloten, zonder verwarming of dekens. Ver van haar geboortegrond heeft ze nu rust gevonden in een land dat gezegend is met vrijheid, veiligheid en veel, heel veel mooie gastvrije mensen. ….Lees verder

Wie bladeren verscheurt, versnippert de vrijheid

NRC, 20 januari 2015

Hossain was een jaar of dertig toen ik hem leerde kennen. Het was het najaar van 1981 en we zaten samen in de cel in de Islamitische Republiek Iran. Zijn broer Hassan zat in de cel naast ons, hun jongste broertje Ali, zat verderop in een isoleercel. Op een donderdagmiddag werden de twee broers weggevoerd. Deze keer niet om gemarteld te worden, maar om afscheid te nemen van Ali. Het was de nacht vóór het vrijdaggebed: de executienacht. We keken samen toe hoe Ali in de buitenplaats werd vermoord. … Lees verder 

Is deze vrijheid mij ook Heilig?

De Volkskrant, 10 januari 2015

Na de misdaden van deze week in Parijs bent u als Europeaan, als Nederlander, misschien in verwarring. Misschien bent u bang, boos of misschien in schok. Wees gerust, het gaat voorbij. U wordt met de dag strijdbaarder. … Lees verder

Politiek bondgenootschap met Iran is ongeloofwaardig

De volkskrant, 9 augustus 2014

Thomas von der Dunk lost in zijn opiniestuk van 7 augustus alle strategische en tactische dilemma’s van de internationale gemeenschap in het Midden-Oosten in een keer op. Volgens Von der Dunk steunt het Westen onbetrouwbare regimes als Egypte, Pakistan en Saoedi-Arabië terwijl deze regimes in een dubbelspel allerlei kwalijke bewegingen in stand houden als Taliban, Al Qaida en IS. Hij is onder de indruk van het democratische gehalte van de Islamitische Republiek Iran. Het zou recht hebben op het ontwikkelen van nucleaire energie. Als daarachter een kernprogramma schuilgaat, zou dat niet zo erg zijn zolang Israël, India en Pakistan ook kernwapens hebben. … Lees verder

De gewone Iraniër is hoe dan ook de dupe

Trouw, 28 november 2013

Afgelopen zondag vielen de ministers van buitenlandse zaken van de onderhandelende partijen met Iran in Genève elkaar in de armen. Er was opluchting na het bereiken van een voorlopige akkoord over het Iraanse nucleaire dossier. Alleen de Iraanse minister hield zijn handen stevig in elkaar gevouwen. Dat was om te vermijden de hand van een vrouw (Catherine Ashton, de buitenlandvertegenwoordiger van de EU) te moeten schudden. Dit voorval is belangrijk om je te kunnen voorstellen met welke ideologie hier een land atoommacht probeert te worden. … Lees verder

Interview EenVandaag

NPO 1, 9 november 2013

In EenVandaag een gesprek met Keyvan Shahbazi. Hij vluchtte 30 jaar geleden uit Iran naar Nederland, nadat hij op 17-jarige leeftijd was opgepakt en gemarteld. Te voet bereikte hij Turkije, daarna kwam hij naar Nederland. Shahbazi volgt de gebeurtenissen in Iran op de voet. Hij wantrouwt de toenadering van Iran tot het westen en vindt dat het Westen ook verbetering van de mensenrechten moet afdwingen. Kijk hier.

Dreiging confrontatie met Iran reëler dan ooit

De Volkskrant, 6 november 2013

Op 7 en 8 november vindt in Genève de tweede ronde van onderhandelingen plaats over de nucleaire ambities van Iran. Rohani, de nieuwe president van het islamitische bewind, heeft bij zijn aantreden aangekondigd de al 10 jaar durende onderhandelingen binnen enkele maanden tot een goed einde te brengen. … Lees verder

Iraanse wolf is geen vredesboodschapper

Trouw, 25 september 2013

Als Hassan Rohani, de nieuwe president van Iran, deze week aanschuift bij de algemene vergadering van de VN in New York, is dat het begin van een ongekende kosmetische operatie, waarmee Iran zichzelf uit het isolement wil halen waarin het door acht jaar Ahmadinejad terechtkwam. …Lees verder