De Telegraaf, 11 september 2025

’Dead man walking’, stond er boven het bericht. „Ik heb uw boek gelezen. U bent een moedig man. Maar ik vrees dat u niet lang meer onder ons zult zijn.” Steeds weer dat woord: moedig. Bij elk interview, in elke podcast. Verbaasd vraag ik dan: moed? Waarvoor? Ik ben niet moedig. „Ik heb het nooit over de islam”, zei een podcasthost. „Ik heb geen zin in een mes tussen mijn ribben.” Is kritiek op een antisemitische doodscultus uit de woestijn, die de naam religie amper verdient, moedig? Ja, maar dan in Iran, Syrië of bij onze tegenwoordig zo geliefde Palestijnse ’broeders en zusters’. Maar verdomme, dit is Nederland. Ik leef in een land waar een monster steeds meer ruimte opeist, terwijl we collectief besloten hebben niet te kijken. We kijken weg. Glimlachend. Schuchter. Meegaand. Daarna schuiven we een stukje op. „Monsters moeten ook leefruimte hebben.” Lees verder …