De Telegraaf, 25 maart 2026

Oorlog is angstaanjagend. Niemand weet dat beter dan Iraniërs. Maar voor ons betekent elke explosie iets anders. Voor ons is elke explosie die de Revolutionaire Garde van de Islamitische Republiek treft een echo van gerechtigheid. Voor elk leven dat werd gestolen. Voor elke naam die nooit meer wordt uitgesproken. Voor elke executie. Voor elke droom die door dit regime werd vertrapt. Voor de meisjes die werden vernederd, verkracht, gebroken. Voor de politieke gevangenen in donkere kerkers. Voor de moeders die hun kinderen moesten begraven. Voor de vaders die in stilte hebben gehuild. Voor de gebroken botten van studenten die niets anders deden dan vrijheid eisen. Zevenenveertig jaar waarin miljoenen Iraniërs hun geliefden moesten achterlaten. Hun huizen, hun straten, hun vaderland. Zevenenveertig jaar van afscheid. Zevenenveertig jaar gedwongen om als vreemdelingen verder te leven, en zelfs dan nog over je schouder kijken, bang voor de lange arm van dat regime. Lees verder …